Thursday, November 13, 2014

HBT CATALOG 2014

HBT Catalog 2014

2014 లో హైదరాబాద్ బుక్ ట్రస్ట్ ప్రచురించిన పుస్తకాల వివరాలు: 

https://www.scribd.com/doc/246449025/Catalog-2014


Catalog 3

Monday, November 10, 2014

MY BODY MY RIGHT !




My body my right

She is like any transgender who has lived life filled with ridicule and suffered discrimination and a continuous fight for rights and self-respect. Revathi’s autobiography jostles us away from our comfort zone as it reveals disturbing aspects of life as a hijra, yearning for love and identity 

Revathi is a social worker working with Sangama, a Bangalore-based NGO that works for sexual minorities suffering oppression. She is a transgender who has gone through the entire cycle of understanding who she is, facing ridicule from family and society, yet standing up to her sexuality and eventually undergoing a sex change operation. She has lived within the closely-knit Hijra community, learnt their customs and has witnessed and experienced a lifestyle that is fraught with exploitation and discrimination. Today, as she stands up to her rights as a human being and in the process fights for the rights of other Hijras, she comes across as an ideal role model, not just for other transgenders, but also to other marginalized sections of Indian society.

 “I am also born, like you were, to a mother and father. I also have emotions like love and desire. I just want to be able to wear the clothes that I like and live life that I like,” says Revathi, whose candid autobiography, ‘The Truth About Me: A Hijra Lifestory’ published by Penguin was recently translated into Telugu and published by Hyderabad Book Trust. “People who read the book,will get to see our lives from close quarters and gain a better understanding of what we are,” she says. 

She was in Hyderabad during the launch of her Telugu book. Clad in cotton Kurta Pyjama, she was tirelessly answering the scribes, sometimes humouring them and at other times questioning them with intensity that unfailing ruffles the dormant human in us. “Why is it that the responsibility to make things better always thrust on us. You can be the mother of a hijra or a friend. It is for everyone to take up the issue and strive to change things for better. There are still people who refuse to talk to us, give work to us, allow us at schools and colleges. Nothing much has changed. There is ofcourse, the other side, the positive aspect - people who are ready to listen to our story and media, which is allowing us to speak.”

 Revathi has penned her story in the most honest and straightforward manner and the Telugu translation ‘Nijam Cheputuna – Oka Hijra Aatma Katha’ was published by HBT. “The book became very popular. People, after reading the book told me how much better they understand Hijras. The book has been made into a play that has already been staged over 85 times. And in 35 of the shows I play myself,” she shares. 
Speaking about discrimination of Hijras, she says, “We are consideredmuch lower than criminals. Money is important for us to live. We get a house on rent, not in decent areas, but in slums. And we always have to pay higher rent than others. We even pay a huge advance that is usually not returned while vacating the house. We pay more money even to get a blouse ironed. And we need to pay money to the local rowdy and even provide free sex. Who will give us work? There are only two kinds of work that we can do – One group that goes around giving blessings and good wishes (badhaayi) and the group that earns from sex work. Both the groups are usually at logger heads. Police and rowdy elements are other problems. Any murder or theft in the area and immediately the police starts harassing us.”

She further adds, “There are good and bad people in Hijras too. But unlike general people who are judged individually; if one Hijra does a mistake, the entire community is held responsible.” 
In the capacity of a social worker, Revathi cousels other transgenders, speaks to them about their work and about various medical and health issues. She also works for Female to Male transgenders. “It is even worse for them as the parents refuse to acknowledge that their daughter is actually their son. Further, due to physiological differences that remain despite the sex change operation, they are at a risk of attack and rape and hence continue to remain confined.”

There is so much to change in terms of attitude and general behavior towards transgenders. And Revathi does not agree that NGOs are the solution. Eventhough she works for an NGO; she is wary of them, in general. “Government officials are too lazy to work at field level to get proper information and execute welfare schemes. So they take the help of NGOs to submit reports. Running an NGO has become a business of sorts. And many of them take the easiest way by giving preference to 10 people that they know. The government should take up TB or HIV AIDS related awareness programmes or education related programmes independently under the supervision of an IAS officer or collector,” she suggests. 

“Education is a major issue. If the children had not taunted me and my parents would have supported me, I would have been able to complete my education and had a career for myself; instead I quit going to school. Is there a law to protect our rights to be able to wear what we want to and live the way we want to?” she asks probably for the umpteenth time and does not expect to be answered; atleast not any time soon.” 

-   Rajeshwari Kalyanam

(Courtesy : THE HANS INDIA,  November 09,2014)|


Photo: Srinivas Setty



Sunday, November 9, 2014

పాటల మిఠాయీలు !

పాటల మిఠాయీలు

మాటలు అంతమైనచోట సంగీతం ఆరంభమవుతుందంటారు.
కానీ సముద్రంలాంటి సంగీతం గురించి సరళంగా, ఆసక్తికరంగా రాయటం మాటలు కాదు.
సైన్సు విశేషాలను జనరంజక శైలిలో రచించిన రోహిణీప్రసాద్, తనకు పట్టున్న సంగీతం గురించి కూడా అంతే సుబోధకంగా వెబ్ పత్రికల్లో వ్యాసాలు రాశారు.
ఇవి సంకలనంగా రావాలని 2011లో ఆశించారు.
మరుసటి ఏడాదే అకాలమరణం పొందిన ఆయన స్మృతికి నివాళిగా ఈ పుస్తకాన్ని హెచ్ బీ టీ  వెలువరించింది.
అణుభౌతిక శాస్త్రజ్ఞుడే కాకుండా సితార్ విధ్వాంసుడూ, రచయితా కూడా అయిన రోహిణీప్రసాద్ కర్ణాటక, హిందుస్థానీ సంగీత విశేషాలనూ, రాగాలూ స్వరాలనూ వివరించారు. విశ్లేషించారు. సందర్భానుసారం స్వీయానుభవాలను మిళితం చేశారు. హిందుస్థానీ గాత్ర సంగీతంలోని ఘరానాల గురించి విలువైన సమాచారం అందించారు.

ముఖ్యంగా సినిమా పాటల్లోని రాగాలపై చేసిన లోతైన విశ్లేషణలు ముగ్ధుల్ని చేస్తాయి.
'కీ బోర్డ్ మీద రాగాలూ వ్యాసం ప్రాధమిక అంశాలను సచిత్రంగా వివరిస్తుంది.

శాస్త్రీయ సంగీతం గురించి సులభపధ్ధతిలో చెప్పేవారు లేకనే అది చిటారు కొమ్మన మిఠాయిపొట్లంలా మిగిలింది.
'ఈ వ్యాసాలు మిఠాయిని కిందకుదించి అందరికీ పంచుతాయి'  అన్న కె.బి.గోపాలం మాట నిజమేననిపిస్తుంది.

- సీ హెచ్ వేణు

( ఈనాడు ఆదివారం అనుబంధం 9-11-2014 సౌజన్యంతో )

Friday, November 7, 2014

మహిళల హక్కులు డా.అంబేద్కర్‌ దృక్పథం - బి. విజయభారతి


మహిళల హక్కులు డా.అంబేద్కర్‌ దృక్పథం 
- బి. విజయభారతి


డా. బి.ఆర్‌.అంబేద్కర్‌ విభిన్న అంశాలపై ఎంతో విస్తృతంగా రచనలు చేశారు. 'ప్రజాస్వామ్యం', 'అంటరానితనం', 'కుల నిర్మూలన', 'మతమార్పిడి', 'బౌద్ధమతం', 'హిందూమతంలోని చిక్కుముడులు', 'ఆర్థిక సంస్కరణలు-దళితులు', 'భారతదేశ చరిత్ర' మొదలైన వాటిపై ఆయన రచనలు ఎంతో ప్రఖ్యాతి చెందాయి. 

కానీ, స్త్రీల అణిచివేత, స్త్రీల విముక్తిపై ఆయన చేసిన రచనల గురించి మాత్రం ఇప్పటికీ చాలా మందికి తెలియదు. 
ప్రముఖ విద్యావేత్త, స్త్రీల హక్కుల కోసం కృషి చేస్తున్న డా. విజయభారతి స్త్రీల సమస్యలపై అంబేద్కర్‌ రాసిన రచనలను ఈ పుస్తకంలో పరిచయం చేసి వాటిని విశ్లేషించారు.

పుత్ర సంతానమూ పాతివ్రత్యమూ ఈ రెండే స్త్రీలకు సమాజంలో గౌరవాన్నిస్తాయని నమ్మించిన పూర్వ వ్యవస్థపై తిరుగులేని పోరాటం చేసి స్త్రీలను హక్కుల దిశలో నడిపించిన డా. అంబేద్కర్‌ ప్రయత్నాలను ఈ పుస్తకంలో చూడవచ్చు.

డా. విజయభారతి తెలుగు అకాడమీ డైరెక్టర్‌గా పదవీవిరమణ చేశారు. వారు అనేక పుస్తకాలు రచించారు. వాటిలో అంబేద్కర్‌, ఫూలేల జీవిత చరిత్రలు ప్రముఖమైనవి. పురాణాలు - కుల వ్యవస్థపై ఐదు పుస్తకాలు రాశారు.


మహిళల హక్కులు డా.అంబేద్కర్‌ దృక్పథం
- బి. విజయభారతి


మొదటి ముద్రణ: సెప్టెంబర్‌ 2014

44 పేజీలు, ధర : రూ.20/-


పతులకు, వివరాలకు:    

         హైదరాబాద్‌ బుక్‌ ట్రస్ట్‌,
        ప్లాట్‌ నెం. 85, బాలాజీ నగర్‌,
        గుడిమల్కాపూర్‌, హైదరాబాద్‌ - 500 006
        ఫోన్‌ : 040 23521849

  
Email: hyderabadbooktrust@gmail.com





Tuesday, November 4, 2014

Truth About The Third Gender

Truth about the third gender

You’ll first have to get past the horde of reporters. And even before you catch a glimpse of her, you hear her loud voice! And that’s what she believes in doing, making sure she is heard loud and clear so that she can fight for the transgender community. We’re talking about A. Revathi, the transgender whose book, The Truth about Me: A Hijra Life story, was released in Telugu, Nijam Chepthunna, Oka Hijra Atmakatha.

Much has been written about Revathi’s struggle as a woman trapped in a man’s body and how she came to terms with life. “I want it to be easier for people to tell their families. Families need to accept us as we are,” she says, adding, “The discrimination remains and it feels terrible because we aren’t treated like humans.”

Revathi, who was a sex-worker, points out that while everyone is fighting for the safety of women, their community is excluded from it. “If a man misbehaves with anyone from our community or even rapes one of us, we can’t go to the police. We’re left to look out for ourselves,” she says.
Even renting out a home is a challenge and jobs are almost impossible. “I have no money to give my community, neither do I have the means to buy them homes. But, I can give them the strength and I will stand by them while they fight for their rights,” she asserts.


(Courtesy : Deccan Chronicle, 03 November 2014)








Monday, November 3, 2014

Transcending gender barrier

Transcending  gender  barrier


“When I was a boy I was ridiculed for my feminine gait and mannerisms, now people who know me as a woman ask me why I have a manly voice and physique,” laughs Revathi, giving an insight to a life of contrasts and conflicts she has faced.

The author of the first ever book published on transgenders, The Truth about Me: A Hijra Life Story (Penguin Books India), Revathi is in Hyderabad to participate in a series of talks and seminars to mark the release of the Telugu translation of her book ( Nijam Cheptunna: Oka Hijra Aatma katha , Hyderabad Book Trust publication).

A tiring train journey notwithstanding, Revathi is full of energy and eager to articulate her thoughts on her book, sexual minorities in society and her vision for her community.

Switching to Tamil and Hindi with ease, Revathi recollects the motivation behind writing her autobiography: “During my initial days of work with Sangama, I was given the task of identifying news regarding sexual minorities in newspapers and periodicals and preserve those news clips. Over a period of time I had realised every bit of news on LGBT community was of the other countries; very less about Indians. So I decided to do my own research and interviewed around 50 members of the community and gathered information. I was also often asked to talk about myself at various forums and would be given very short time. My experiences were so vast I felt I was not doing justice in that five-minute slot. That’s when I thought I should come forward with my story as well. What better way than to write an autobiography?”

“Penguin India commissioned me to write and I took four years to complete it. I had decided I’ll not hide anything, but write every incident of my life, so that people with similar experiences and who are in similar situations will take a leaf out of my book to deal with their lives.”

Not surprisingly, some of the members from her community were critical of her revelations in the book. ‘Why did you have to mention you were raped? Why did you have to reveal you were a sex worker? You shouldn’t have embarrassed your family like that...”

But Revathi is happy she was honest with her book. She mentions of an incident where a girl, encouraged after reading her book went ahead with a sex-change operation and lives a happy life now.

There’s a natural flair and professional touch to Revathi’s writing. Did she ever pursue a dream of becoming a writer? “I wrote a love letter — in poetic form to a boy when I was in 8th standard — my first attempt at creative writing. More than the writing, I was stunned by my feeling towards another boy and realised it can’t be true and tore the paper,” laughs Revathi.

On a serious note, though, she says, through arts, one can reach out to peoples’ hearts and that’s what she intends to do. Fully determined towards working for the cause of the transgenders and creating awareness about their plight in society, Revathi has become the voice of the sexual minorities, especially in the south. “Accept us legally and respect the choice of our gender,” she says and adds, “Will you please consider employing a transgender in your organisation, however small the job might be?”

It was more a challenge than a plea.

The gullible and the gutsy

Born as Dorai Swamy in a remote village near Nammakkal in Salem district of Tamil Nadu, Revathi underwent a sex change operation during her teens and had aspired to live the life of a woman. But her hurdles began at home. When her family refused to accept her, Revathi had no choice but to flee and befriend Aravanis (Hijras in Tamil Nadu) and endure a life of uncertainties. After being subjected to physical abuse, rape and rejection, Revathi turned sex worker but she made continuous efforts to come out and live a life that’s different from hijras. Her travails continued through her travels to Delhi, Mumbai and Bangalore. Being part of hijra communities in all these cities, Revathi was exposed to society’s darker side. A short-lived marriage later, Revathi was determined to change the course of her life and that of many others of her community. She joined Sangama, an NGO in Bangalore, working towards upliftment of sexual minorities. From being an office assistant to being its director now, Revathi, through Sangama, hopes to see a society that has no age, region, religion and sex barriers.

Accept us legally and respect the choice of our gender



-          -  S.B. VIJAYA MARY
 

(Courtesy : The Hindu, 3 November 2014)


" WE ARE SEEN AS CRIMINALS "




In Pursuit of an Identity

HYDERABAD: At the first sight, she looks like any other woman her age. She has the warmth and a smile that makes anyone comfortable. She takes time to answer questions, only because of the language barrier. Addressing a room filled with students and well-wishers of the transgender community, Hijra Revathi says, “This book is my tool. It is an instrument to let more people understand that all we are asking for is acceptance.” 

Hijra Revathi after the launch of her book at ICSSR hall Osmania University on Sunday| A RadhakrishnaIn the city to launch the Telugu version, ‘Nijam Cheptunna: Oka Hijra Atmakatha’, that was originally written in Tamil and later translated into four other languages, 47-year-old Revathi, describes the most gruesome and difficult times of her life as a hijra with utmost frankness in the book.

In broken Hindi, the only language that she speaks in, other than Tamil, she recalls, “When I was 17, I left home because I started to feel and behave like a woman. People in my home could not accept this. There was no respect for me and hence, I moved out, into a hijra community.”
Going through the same experiences as everyone else in the community, she too took to activities such as begging and sex work for a living,  spent days and nights on random footpaths, taken a beatings from the police and goons before finally reaching Bangalore. 
“I joined the not-for-profit organisation Sangama as an assistant officer and later became the director of the organisation,” she informs, a rarity because hijras are still a subject of ridicule, where most people assume that it is unnatural.
But Revathi has not just worked in regular space. “The organisation works for the benefit of all minority groups and I have worked for rights of women, Muslims, Christians dalits and also adivasis,” she shares, adding that she has also worked with Medha Patkar for Narmada Bachao Andolan.
Revathi’s book that is currently available in five languages was published as ‘The Truth about Me’ by Penguin in 2010. The main reason for her to pen the book in the first place was to tell people that transgender community is the only minority group that is deprived of the basic right to live. “We are seen as criminals. There is no law in place for the atrocities that happen against us,” she expresses adding when it comes to family there are property issues. “There is no rightful ownership for children, as there is no law for someone, who is neither male nor female. That becomes a legal hassle,” she vents out.  
The story and the hard reality has created so much buzz, that it is also been recommended as an academic reading at American College in Madurai. “This book has initiated a lot of dialogue after its release. The fact that we are releasing it in Osmania University itself shows that people have started accepting us. You are sitting with us and listening to our story. That is a sign,” she expresses.
She hopes that the book becomes part of syllabi in 320 universities across the country that could work towards sensitising people about the community.   
The book was launched by the Hyderbad Book Trust in association with Anveshi Research Centre for Women’s studies. Sunitha, who was fundamental in launching the book for city readers, shares that the book is making the right impact. “No one understands that this is a natural phenomenon. The society is divided into two - male and female and it stops there. All that the transgender community is asking for is to let them live. This book is making it an impact and it is a proud moment for us,” she voices out.
By RAJITHA. S

(Courtesy : THE NEW INDIAN EXPRESS, 3 November 2014)



Sunday, November 2, 2014

కన్న తల్లిదండ్రులే మమ్మల్ని ఒప్పుకునే పరిస్థితి లేనప్పుడు బయటివాళ్ళు ఎట్లా ఒప్పుకుంటారు - రేవతి

కన్న తల్లిదండ్రులే మమ్మల్ని ఒప్పుకునే పరిస్థితి లేనప్పుడు బయటివాళ్ళు ఎట్లా ఒప్పుకుంటారు - రేవతి

(సాక్షి 1 నవంబర్ 2014 ఫామిలీ పేజ్ సౌజన్యంతొ)


Saturday, November 1, 2014

మమ్మల్ని గౌరవంగా బతకనివ్వరా?


మమ్మల్ని గౌరవంగా బతకనివ్వరా?

చుట్టూ ఉన్న సమాజపు చిన్నచూపు.. రౌడీమూకల లైంగిక వేధింపులు.. ఖాకీల క్రూరత్వం.. వెరసి ‘హిజ్రాల’కు మనిషిగా గుర్తింపే లేదు. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో తామూ మనుషులమేనని ధైర్యంగా గళం విప్పారు తమిళనాడుకు చెందిన ఎ.రేవతి. అందులో భాగంగా ఒక హిజ్రాగా తన జీవితాన్ని ఆమె అక్షరీకరించడం అరుదైన విషయం. ఆమె రాసిన ఆ పుస్తకం ఆంగ్లంలో ‘ఎ హిజ్రా లైఫ్‌ స్టోరీ’గా విడుదలైంది. తెలుగులో ‘ఓ హిజ్రా ఆత్మకథ’గా ఈ పుస్తకాన్ని అనువదించారు.

నేడు పుస్తకావిష్కరణ సందర్భంగా ఆమెని ‘నవ్య’ పలకరించింది. ఆ వివరాలు ఆమె మాటల్లోనే...
‘నాలో సీ్త్ర లక్షణాలు ఉన్నాయని గుర్తించాక బయట తిరగడానికి సిగ్గుపడ్డా. అప్పటి వరకు అబ్బాయిలా అందరితో కలివిడిగా ఉన్న నాకు ఒక్కసారిగా అమ్మాయిల దుస్తులు వేసుకోవాలనిపించేది. అమ్మాయిలతోనే స్నేహం చేయాలనిపించేది. మాది ఒక పల్లెటూరు. పరువుగల కుటుంబం నుంచి వచ్చిన నాకు ఈ లక్షణాలేంటని కన్నీరు పెట్టుకోని రోజు లేదు. మా అమ్మ, నాన్నలు తలెత్తుకుని తిరగ్గలరా..? అని మధనపడిన సందర్భాలు కోకొల్లలు. అలాంటి ఆత్మన్యూనత నుంచి నేను హిజ్రానని సగర్వంగా చెప్పుకునే స్థాయికి ఎదగడం వెనుక ఒళ్లు జలదరించే సంఘటనలనేకం ఉన్నాయి. ఓ మగాడు హిజ్రాగా మారిన తరువాత సమాజంలో ఎదురయ్యే చేదు అనుభవాలు ఎన్నో. నా హృదయాంతరాలను ఆవిష్కరించి, మా హిజ్రాల బాధలు సమాజానికి తెలియాలనే ఉద్దేశంతోనే ఈ పుస్తకం రాశాను’ అంటూ రేవతి తన జీవితానుభవం గురించి ఇలా చెప్పుకొచ్చారు.

క్రికెట్‌బ్యాట్‌తో కొట్టాడు..
‘‘మాది తమిళనాడులోని నామక్కల్‌ జిల్లాకు చేరువలో ఉన్న ఓ కుగ్రామం. మేం నలుగురం. అందరికన్నా నేనే చిన్న. నా పేరు దొరైస్వామి. మా ముగ్గురు అన్నయ్యల్లాగే నేను కూడా అబ్బాయిలతో స్నేహంగా ఉండేవాడిని. ఏమైందో ఏమో తెలియదు కొంచెం ఊహ వచ్చాక నాలో మార్పులు చోటు చేసుకోవడం గమనించా. అప్పటివరకు అబ్బాయిలతో కలివిడిగా తిరుగుతున్న నాకెందుకో చెప్పలేనంత సిగ్గుగా ఉండేది. అబ్బాయిలతో కంటే అమ్మాయిలతో స్నేహం చేయాలనిపించేది. అమ్మాయిల దుస్తులు ధరించాలి అనిపించేది. నాలో మార్పులను మా అన్నయ్యలు గుర్తించి మా నాన్నకు చెప్పేవారు. మొదట్లో నాన్న తేలిగ్గా తీసుకున్నా, ఆ తరువాత నా ప్రవర్తన ఆయనకూ నచ్చేది కాదు. ఎందుకిలా చేస్తున్నావంటూ కోప్పడేవారు. నేనేందుకు ఇలా మారానో నాకు తెలిస్తే కదా...? నాన్న కోప్పడినప్పుడల్లా బాధగా ఉండేది. ఏడుపు తన్నుకొచ్చేది. నాలాంటి వాళ్లకు ఇక్కడ చోటు లేదనిపించేది. పదో తరగతి వరకు ఎలాగోలా బండి లాగుతూ వచ్చా. ఒక రోజు మా అన్నయ్య నా ప్రవర్తనతో విసిగిపోయి క్రికెట్‌ బ్యాట్‌తో ఇష్టమొచ్చినట్టు కొట్టాడు. అప్పుడే నేను నిర్ణయించుకున్నా.. ఇక ఇక్కడ నేనుండడం కష్టమని.

ఢిల్లీ ప్రయాణం..
మా అమ్మ చెవిపోగులు దొంగతనం చేసి, సేలం నుంచి ఢిల్లీ రైలెక్కాను. రెండు రోజుల ప్రయాణం అనంతరం ఢిల్లీలో దిగి, అక్కడ నాలాంటి వారిని చూశాక కాని మనసు కుదుటపడలేదు. హిజ్రాలు అధికంగా నివసించే ప్రాంతానికి ఒక వ్యక్తి సహాయంతో చేరుకున్నా. నా గురించి ఓ హిజ్రాకు పూర్తిగా చెప్పాను. ఆమే నాకు అమ్మైంది, గురువైంది. అలా ఢిల్లీలో దొరైస్వామిని కాస్తా రేవతిగా మారిపోయాను. అప్పటి నుంచి సమాజంలో నేను అనుభవించని ఛీత్కారాలు లేవు. ఢిల్లీ పోలీసులు నానా చిత్రహింసలకు గురిచేసేవారు. యాచకం చేసి తెచ్చుకున్న డబ్బులను కూడా తీసేసుకునేవారు. ఆ బాధలు పడడం కన్నా, చచ్చిపోతే బాగుండు అనిపించేది. ఆ రోజుల్ని తల్చుకుంటే ఇప్పటికీ కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతాయి. నేను పదో తరగతి వరకు మాత్రమే చదువుకున్నాను. అయినప్పటికీ చిన్నప్పుడు నాకు
అబ్బిన నాట్యం, నటన, కొద్దో గొప్పో రాయగల సామర్థ్యం ఉన్నాయి. వాటిని ఆయుధంగా చేసుకుని హిజ్రాల ఈతిబాధలను సమాజానికి చెప్పాలని తీవ్రంగా ఆలోచించేదాన్ని. రేవతిగా మారిపోయిన తరువాత ఓ రౌడీమూక నాపై అత్యాచారానికి తెగబడింది. దీనిపై ఫిర్యాదు చేసేందుకు వెళితే పోలీసులు నన్ను నగ్నంగా నిల్చోబెట్టి మరీ అవమానించారు. అవన్నీ భరించాను. నాలా ఇలాంటి బాధలు ఎవరూ పడకూడదని అప్పుడే నిర్ణయించుకున్నాను. ఢిల్లీ వదిలి ఎక్కడికైనా వెళ్లి సమాజంలో గౌరవంగా బతకాలనుకున్నాను.

సాహిత్యమే నా ఆయుధం..
మా అమ్మ (ఢిల్లీలో రేవతికి ఆశ్రయమిచ్చిన హిజ్రా) సహాయంతో బెంగళూరుకు చేరుకుని ఢిల్లీ పరిచయాలతోనే ‘సంగమ’ అనే ఎన్జీవో సంస్థలో ఆఫీస్‌ అసిస్టెంట్‌గా చేరాను. మానవ హక్కుల పరిరక్షణకు సంబంధించిన సంస్థ అది. లైంగిక వేధింపుల బాధితులకు సంబంధించిన వివరాలు సేకరించే పని నాది. అలా సామాజిక సేవకురాలిగా గుర్తింపు పొందేందుకు బెంగళూరు మొత్తం తిరగడంతో పాటు, తమిళనాడులోని హిజ్రాల గురించి ఆరా తీయాలని సంకల్పించాను. ఆ విధంగా తమిళనాడులోని అన్ని జిల్లాల్లో పర్యటించి, హిజ్రాలపై పరిశోధన చేసి 2004 సంవత్సరంలో నా తొలి పుస్తకం ‘ఉనర్వుం - ఉరువవుమ్‌’ (దేహం- భావం) రాశాను.

50 మంది హిజ్రాలను కలుసుకుని వారి జీవితానుభవాలను, ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలను తెలుసుకుని రాసిన పుస్తకమది. ఆ పుస్తకాన్ని హిందీలో ఢిల్లీకి చెందిన యోధప్రెస్‌ ప్రచురించింది. అలాగే కన్నడంలోకి తర్జుమా అయ్యింది. అయితే ఆ పుస్తకంలో ఇంకా ఏదో వెలితి అనిపించింది. అందుకే నా జీవిత చరిత్రను రాయాలని
నిర్ణయించుకున్నాను. కళ ద్వారానే సమాజంలోకి భావాలను సులువుగా తీసుకెళ్లగలమని బలంగా నమ్మే నేను సాహిత్యాన్నే ఆయుధంగా మార్చుకోవాలనుకున్నాను. 2005-06 సంవత్సరం మధ్య నా ఆత్మకథను రాశాను. తెహెల్కా పత్రిక ప్రతినిధుల ద్వారా పెంగ్విన్‌ సంస్థను సంప్రదించి నా ఆత్మకథ గురించి చెప్పాను. వారు ముందుకు రావడంతో ‘వెల్లైమొళి’ (తెల్లని భాష)గా తమిళంలో నా ఆత్మకథ పుస్తకం ప్రచురితమైంది. ఓ హిజ్రా ఆత్మకథకు ఇంత పెద్ద ఎత్తున స్పందన వస్తుందని ఎవ్వరూ ఊహించలేదు. దేశంలోనే ఏ హిజ్రా పంచుకోలేని వ్యక్తిగత అనుభవాలకు కూడా ఈ పుస్తకంలో అక్షర రూపమిచ్చాను. మొదట్లో నా చిన్ననాటి స్నేహితులు ఇలా ఎందుకు రాయటం అని నిరుత్సాహపరిచారు. అయితే సమాజంలో హిజ్రాల పట్ల ఉన్న దురభిప్రాయం తొలగాలన్న సంకల్పంతోనే ఏ మాత్రం వెనుకడుగు వేయకుండా ఈ పుస్తకం రాశాను.

అన్ని భాషల్లోకి అనువాదం..
నా ఆత్మకథ ఆంగ్లంలో ‘ద ట్రూ స్టోరి: ఏ హిజ్రా లైఫ్‌’గా అనువాదం కాగా, మలయాళం, కన్నడం భాషలలో కూడా అనువదించారు. తాజాగా తెలుగులోనూ ‘ఓ హిజ్రా కథ’ పేరుతో అనువాదానికి నోచుకుంది. ఓ హిజ్రా ఆత్మకథ ఇన్ని భాషలలో రావడం నిజంగా రికార్డే. నా కథతో ఇప్పటికే పలు నాటక సంఘాలు తమిళనాడు
రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా ప్రదర్శనలు ఇస్తున్నాయి. నాటకంపై నాకూ కొంచెం అవగాహన ఉండడంతో నేను కూడా నా ఇతివృత్తాన్ని వీథి నాటకంలా వేయిస్తున్నాను.

కళాశాలల్లో, పాఠశాలల్లో ప్రదర్శనలు ఇచ్చేలా చేస్తున్నాను. అమెరికాలోని ఓ కళాశాలలో నా ఆత్మకథ పాఠ్యాంశంగా కూడా చేర్చారంటే నా జీవితం ఎంతమందిని ప్రభావితం చేసిందో కదా.

మేమంటే ఎందుకీ చిన్నచూపు..
హిజ్రాలంటే సమాజంలో చిన్నచూపు ఉంది. చేతులు చరుస్తూ యాచిస్తుంటారని, లైంగిక కార్యకలాపాలకు పాల్పడుతుంటారన్న హీనమైన అభిప్రాయం ఉంది. మాకు ఎక్కడా ఉపాధి అవకాశాలు ఇవ్వరు. కనీసం ఇల్లు కూడా అద్దెకివ్వరు. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో మార్పులు రావాలనే నేను పోరాడుతున్నాను. నాకు తెలిసిన మార్గం ద్వారానే సమాజంలో మాపై ఉన్న అభిప్రాయాన్ని తుడిచిపెట్టాలనేదే నా లక్ష్యం. అందుకే నా పుస్తకాన్నే ఆయుధంగా మలచుకున్నాను. ప్రస్తుతం నేను స్వప్నించిన మార్పులు కన్పిస్తున్నాయి. తమిళనాడు ప్రభుత్వం ప్రత్యేకంగా హిజ్రాలకు సంక్షేమ బోర్డును ఏర్పాటు చేయడం హర్షించదగ్గ విషయం. కేంద్రప్రభుత్వం మమ్మల్ని మూడో విభాగం కింద పరిగణించడాన్ని వ్యక్తిగతంగా నేను వ్యతిరేకిస్తున్నాను. నా వరకు నేను మహిళగానే భావిస్తాను. ప్రస్తుతం నా వయస్సు 47 యేళ్లు. ఇన్నేళ్ల నా ప్రయాణాన్ని ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే... మా పట్ల సమాజంలో చిన్నపాటి మార్పులు వచ్చాయనిపిస్తోంది. నా వరకు అయితే నేను అనుకున్నది సాధించాననే సంతృప్తి ఉంది. నాకంటూ గుర్తింపు తెచ్చుకోవడంలో పత్రికల సహకారం కూడా చాలానే ఉంది. ప్రస్తుతం నేను నామక్కల్‌లో నా తండ్రి వద్దే ఉంటున్నాను. మా అమ్మ చనిపోయింది. బెంగళూరులో ఉద్యోగానికి రెండున్నర సంవత్సరాల క్రితమే రాజీనామా చేశాను. సామాజిక కార్యకర్తగా మా హిజ్రాలకు చేయాల్సింది ఎంతో ఉంది. ప్రజలందిరిలోను మార్పు వచ్చినప్పుడే అది సాధ్యమవుతుంది’’ అని చెప్పారు రేవతి.

గొల్లపల్లి ప్రభాకర్‌రావ్‌, చెన్నై

(ఆంధ్ర జ్యోతి 1 నవంబర్ 2014 శనివారం 'నవ్య పేజీ ' సౌజన్యంతో) 

నిజం చెప్తున్నా-
ఒక హిజ్రా ఆత్మకథ


- ఎ. రేవతి
ఆంగ్ల మూలం :The Truth About Me: A Hijra Life Story by A. Revathi, Penguin Books India, 2010

తెలుగు : పి. సత్యవతి
పేజీలు: 154, ధర : రూ.130/-



ప్రతులకు వివరాలకు:

హైదరాబాద్‌ బుక్‌ ట్రస్ట్‌
ప్లాట్‌ నెం. 85, బాలాజీ నగర్‌, గుడిమల్కాపూర్‌, హైదరాబాద్‌ - 500006
ఫోన్‌ నెం. 040-2352 1849

ఇమెయిల్‌ :  hyderabadbooktrust@gmail.com







 



హైదరాబాద్‌ బుక్‌ ట్రస్ట్‌